Στην Οδύσσεια οι Φαίακες λυπούνται που ο εκλεκτός ξένος δεν επιθυμεί να μείνει μαζί τους, διότι επιθυμεί να επιστρέψει στην πατρίδα του.
Κάθε άνθρωπος, όπως ο Οδυσέας, φτάνει βρώμικος, ναυαγισμένος, στον ξένο τόπο. Στην αρχαιότητα, ο ναυαγός δεν ήξερε αν θα βγεί σε έναν τόπο όπου θα τον σεβαστούν ή θα τον κάνουν σκλάβο...
Γράφω αυτό το μικρό κείμενο, με την ελπίδα να γίνει μια διαφορετική φωνή, ανάμεσα στους ακούσιους υπερπατριώτες που επιθυμούν την σώνει και καλά ελληνοποίηση του ξένου παιδιού, στους εκούσιους υπερπατριώτες -που όμως δεν είναι αναγκαία φλογεροί πατριώτες, οι οποίοι λησμονούν την αρχαία παράδοση της φιλοξενίας και πιό κοντά σε αυτούς που αναγνωρίζουν την ανάγκη να κρατήσουμε μια ισορροπημένη σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο, βλέποντας τη ρίζα της μετανάστευσης αυτού του έιδους, που είναι η αδικία, η μοναξιά και η εγκατάλειψη.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου