ΕΡΩΤΑΣ


Πίσω από τα μεγάλα μάτια τα καμπύλα χείλια τους βοστρύχους ανάγλυφα στο μαλαματένιο σκέπασμα της ύπαρξής μας ένα σημείο σκοτεινό που ταξιδεύει σαν το ψάρι μέσα στην αυγινή γαλήνη του πελάγου και το βλέπεις: ένα κενό παντού μαζί μας. Και το πουλί που πέταξε τον άλλο χειμώνα με σπασμένη φτερούγα σκήνωμα ζωής, κι η νέα γυναίκα που έφυγε να παίξη με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού κι η ψυχή πού γύρεψε τσιρίζοντας τον κάτω κόσμο κι ο τόπος σάν το μεγάλο πλατανόφυλλο που παρασέρνει ο χείμαρρος του ήλιου με τ' αρχαία μνημεία και τη σύγχρονη θλίψη.

Γιώργος Σεφέρης, Ο Βασιλιάς της Ασίνης

"Σχόλιο"

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ,
ΟΤΑΝ ΟΛΟ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ


Τα περί "κλίματος της εποχής" είναι η παντοτινή εκδήλωση της αγωνίας για το μέλλον...

Μπορεί να υπάρξει Έρωτας λοιπόν, στον καιρο της απουσίας του Άλλου; Ναί, αρκεί να αναζητήσουμε τον Άλλο. Σε μια εκδήλωση, σε μια βιβλιοθήκη στο πανεπιστήμιο, κάπου όπου να απορούν ή να αγωνίζονται. Λιγότερο πιθανά ή και ποτέ εκεί που είναι το εύκολο, σε μπαράκια και παραλίες, σίγουρα όχι με πλαίσιο ένα ρόλο, το ρόλο του κυνηγού ή του θηράματος. Κάποιοι θα πουν "σχεδιασμένο δεν ειναι αυθόρμητο". Κι όμως... Δεν είναι προσχεδιασμέμνο να προ-αποδέχεσαι έναν τρόπο διασκέδασης μόνο; και, τελικά, αφού αυτοσχεδιάζουμε τον κ΄σομο, γιατί να βασίσουμε τον αυτοσχεδιασμό κυρίως στα εύκολα;

Πότε θα καταλάβουμε σε αυτή τη χώρα οτι το πιο αυθόρμητο είναι όχι μια παθητική διεκδίκηση της εικόνας ή της εικόνας μας (άλλωστε η όραση είναι κατι ενεργητικό, που μας παρακινεί σε δράση και που τα στερεότυπα το ναρκώνουν) ... αλλά η παιδική στάση, το "γειά σου, θελεις να παιξουμέ;" Πόσες φιλίες εχουν γεννηθεί ετσι, πόσες βαθιές ανθρώπινες σχέσεις... Και, μετά, όσο κυνήγι θες... Η όραση δεν είναι παρά μια ακόμα αφορμή. Για ένα πολυ πιο αληθινα έντονο -και χαρούμενο, με την παιδική, την παλιά εννοια του χαρούμενου, παιχνίδι. Πόσα χρόνια ακόμα θα απελευθερωνόμαστε από κάτι, εκτός απο τις ψευδαισθήσεις μας;

Ποιός εχεί το κουράγιο να το παίξει; Στον κατάλληλο τόπο πολλοι νομίζω...

Σε μια κοινωνίαπου χρειάζεται να παίξεις ένα ρόλο για να γνωριστείς, όπου οι γυναίκες θα εκπαιδεύονται στο ρόλο του θηράματος (ή μιας ενεργής εικόνας μα ώς εκεί) θα πάψουν ποτέ πολλές να εξαρτώνται, να έχουν ανάγκη τα παραδοσιακά "αντρικά"(...) πρότυπα;

Η αναζητηση του ερωτα, ως πυξιδα:

Συντόμα θα σας αναρτήσω ένα άρθρο, όπου περιγράφεται μια ενδιαφέρουσα ανακαλυψη: Ο ρομαντικός έρωτας είναι στο κέντρο της ανθρώπινης επιβίωσης και ενώνει κάθε ειδους περιοχές του εγκεφάλου (μπορούμε να υποθέσουμε το ίδιο και για την ερωτική ατμόσφαιρα;... ). Επομένως, αποτελεί ένα ανώτερο ένστικτο - με την έννοια μάλιστα, απλουστευμένα, ότι ο "σκέτος" πόθος (αν υπάρχει κατι τέτοιο, διότι οι επιλογές μας επηρεάζονται -συχνά και καθορίζονται- από περιρέοντα και τα διαθέσιμα πολιτιστικά εθίσματα και ιδίως τα επικρατούντα και από διάφορες ψευδαισθήσεις με αμφίβολο και συνήθως πολύ μερικό αποτέλεσμα) είναι μάλλον μια εναλλάκτική εκδοχή -που κινητοποιεί αρχικά, εικονικά, λίγα συναισθήματα και τολμώ να υποθέσω ούτε τα εύκαιρα πιο συχνα- όχι κεντρική, για την πορεία μας στη ζωή.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι να ενοχοποιήσουμε την ηδονή - ή την έμπνευση... Ούτε να αρνηθούμε ότι -στα όμορφα μας- προσπαθούμε όλοι νά γίνουμε ολόκληροι μέσα στο αληθινό θέρος - την κίνηση μας προς τον άλλο. Είναι μάλλον, να ανακαλύψουμε την τέχνη της σαγήνης- με λίγη σοφία και χωρίς σκοπό ένα βιαστικό κρεββάτι... Να αποχτήσουμε την πείρα του απροσδότητου, που είναι μέσα στην ειλικρίνεια -όχι στην διεκδικητικότητα, στη δύναμη, όχι στην ωμότητα, στην ειλικίρινεια, στην αυτοεκτίμηση μας.

Στην αφιλόκερδη αγάπη, πάνω από όλα.

Του απροσδόκητου που ξεκινά απο τη δύναμη μας να φανταστούμε τον άλλον, να αναδείξουμε δηλαδή τον Άλλον, μέσα απο τα πιο όμορφα αισθήματα.

Ας μη συμβιβαζόμαστε λοιπόν... Διότι οι ευκαίρίες και οι αφορμές για έρωτα ειναι ...

ΑΝΕΥ ΕΠΟΧΗΣ

αν τολμήσουμε να γνωρίσουμε τον άλλον

αφιερωμενο στον Κωστάκη και στην Καλή του