ΚΥΑΝΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ - ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΜΑΣ

Στην Οδύσσεια οι Φαίακες λυπούνται που ο εκλεκτός ξένος δεν επιθυμεί να μείνει μαζί τους, διότι επιθυμεί να επιστρέψει στην πατρίδα του.

Κάθε άνθρωπος, όπως ο Οδυσέας, φτάνει βρώμικος, ναυαγισμένος, στον ξένο τόπο. Στην αρχαιότητα, ο ναυαγός δεν ήξερε αν θα βγεί σε έναν τόπο όπου θα τον σεβαστούν ή θα τον κάνουν σκλάβο...

Γράφω αυτό το μικρό κείμενο, με την ελπίδα να γίνει μια διαφορετική φωνή, ανάμεσα στους ακούσιους υπερπατριώτες που επιθυμούν την σώνει και καλά ελληνοποίηση του ξένου παιδιού, στους εκούσιους υπερπατριώτες -που όμως δεν είναι αναγκαία φλογεροί πατριώτες, οι οποίοι λησμονούν την αρχαία παράδοση της φιλοξενίας και πιό κοντά σε αυτούς που αναγνωρίζουν την ανάγκη να κρατήσουμε μια ισορροπημένη σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο, βλέποντας τη ρίζα της μετανάστευσης αυτού του έιδους, που είναι η αδικία, η μοναξιά και η εγκατάλειψη.

ΑΡΧΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ !

Οι γυναίκες, σύμφωνα με αναρίθμητες μελέτες, θα είναι τα πρώτα θύματα της ανεργίας και της κρίσης. Επίσης, οι γυναίκες είναι οι μόνες που μπορούν να στήσουν και να διαχειριστούν τα συστήματα αλληλεγγύης σε μία ενδεχόμενη χρεοκοπία. Μέσα στην κρίση λοιπόν, ο ρόλος τους είναι τόσο σημαντικός,όσο η θέση τους είναι ευάλωτη.

Το άρθρο αυτό πρωτογράφηκε σε ένα προηγούμενο ιστολόγιο, ως δείγμα απλών πρακτικών μέτρων που θα βοηθούσαν στην ανάγκη ισορρόπησης πολλών γυναικών ανάμεσα στην οικογένεια και στην εργασία. Φυσικά, η αληθινή απελευθέρωση περνά από την αλλαγή της δικής τους στάσης απέναντι στον εξευτελισμό του σώματος από τα ΜΜΕ, τα οποία τις θέλουν με το μυαλό στην ελάχιστη τρίχα και όχι στην τεράστια ανοησία. Ταυτόχρονα, προϋποθέτει την αποφασιστική στάση απέναντι στην ανδρική παντοκρατορία την οποία για να θεραπεύσουν πρέπει να αναδείξουν την παθογένεια της: Οι άνδρες στην κοινωνία μας ανατρέφονται συνήθως ως συναισθηματικά ακρωτηριασμένα άτομα, που ντρέπονται να δείξουν συνειδητή παιδικότητα (όχι τον ανώριμο παλιμπαιδισμό της μαμάς) και ευαισθησία..

Για ιστορικούς λόγους,ξαναγράφω εκείνα τα μέτρα...

"Παράδειγμα μέτρου, που να προάγει την αλλαγή του ρολού των γυναικών στην κοινωνία (αλλά και να δημιουργήσει θέσεις εργασίας) και όχι απλά λόγια περί ισότητας, μπορεί να είναι η δημιουργία βρεφονηπιακών σταθμών σε κάθε εργασιακό χώρο και κάθε γειτονιά (αυτό δημιουργεί και κατασκευαστικές θέσεις εργασίας).

Επίσης, η οικονομική υποστήριξη των ανύπαντρων μητέρων σε συνδυασμό με συστηματική σεξουαλική αγωγή των παιδιών με σκοπό την εξάλειψη των στερεοτύπων σχετικά με τους ρόλους των δυο φυλών και ιδίως του macho- ανδρικού προτύπου, που αποτελεί παραδοσιακό υπόλειμμα, που υπονομεύει τον αληθινό ανδρικό -και τον ελεύθερο γυναίκειο-χαρακτήρα

Χέρι-χέρι η προαγωγή των οικογενειακών δεσμών αλλά ταυτόχρονα των δημιουργικών τάσεων των νέων που θα τους οδηγήσουν σε γνήσια ακηδεμόνευτα πρότυπα συμπεριφοράς στο μέλλον και όχι σε μια ανεξαρτησία που να περιορίζεται στο φαίνεσθε και στο αγοράζει.

Πάνω από όλα όμως, στόχος κάθε κοινωνίας θα πρέπει να γίνει η καταπολέμηση των σεξιστικών προτύπων που παρέχονται αφειδώς από τα ΜΜΕ, η ενημέρωση των παιδιών για τις επιπτώσεις της εικόνας και η κατανόηση ότι τα ερεθίσματα αυτά είναι πολύ ισχυρά, κατευθυνόμενα και δεν αρκεί η γνώση απαιτείται και ο περιορισμός τους, για την ψυχική υγεία των παιδιών -και των ενηλίκων.

Αυτά, για αρχή".

Δεν έγινε τίποτε φυσικά από τότε.

ΔΡΑΣΗ ΤΩΡΑ! - ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;

Πόσα αισθήματα στην blogο-σφαιρα... Ένας κόσμος ίδιος και διαφορετικός από αυτόν που αποκαλύπτεται μέσα στην καθημερινότητα. Αγανάκτηση πέρυσι για όσα έγιναν στην Ηλεία, στην πυρκαγιά... Χιλιάδες άνθρωποι στον κόσμο. Τέλεια αρχή. Μετά;

Έρωτας και ελπίδα στο δίκτυο, μελαγχολία και όνειρα, μια νέα γλώσσα, ανάγκη να αγάπη... Η ελληνική μελαγχολία και η ελληνική ελπίδα. Σε έναν κόσμο χέρι -χέρι.

Δράση. Η δράση ως αίσθημα. Γιατί δεν κάνουμε το παραπάνω βήμα; Να δράσουμε μαζί, αρχίζοντας από την κουβέντα. Τόσα αισθήματα, μέσα από τη δράση, μέσα από την κοινή δημιουργία, γεννούν μέλλον. Γεννούν σφρίγος, ευτυχία.

Αυτό λείπει, και είμαστε τόσο νέοι, που κάθε μας ίνα το ελπίζει.

Δεν είναι καλύτερο, από το να κλείνουμε τον υπολογιστή και να γυρνούμε μετά πίσω ο καθένας, στον ατομικό, μεταελληνικό του κόσμο;

ΕΡΩΤΑΣ


Πίσω από τα μεγάλα μάτια τα καμπύλα χείλια τους βοστρύχους ανάγλυφα στο μαλαματένιο σκέπασμα της ύπαρξής μας ένα σημείο σκοτεινό που ταξιδεύει σαν το ψάρι μέσα στην αυγινή γαλήνη του πελάγου και το βλέπεις: ένα κενό παντού μαζί μας. Και το πουλί που πέταξε τον άλλο χειμώνα με σπασμένη φτερούγα σκήνωμα ζωής, κι η νέα γυναίκα που έφυγε να παίξη με τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού κι η ψυχή πού γύρεψε τσιρίζοντας τον κάτω κόσμο κι ο τόπος σάν το μεγάλο πλατανόφυλλο που παρασέρνει ο χείμαρρος του ήλιου με τ' αρχαία μνημεία και τη σύγχρονη θλίψη.

Γιώργος Σεφέρης, Ο Βασιλιάς της Ασίνης

"Σχόλιο"

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ,
ΟΤΑΝ ΟΛΟ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ


Τα περί "κλίματος της εποχής" είναι η παντοτινή εκδήλωση της αγωνίας για το μέλλον...

Μπορεί να υπάρξει Έρωτας λοιπόν, στον καιρο της απουσίας του Άλλου; Ναί, αρκεί να αναζητήσουμε τον Άλλο. Σε μια εκδήλωση, σε μια βιβλιοθήκη στο πανεπιστήμιο, κάπου όπου να απορούν ή να αγωνίζονται. Λιγότερο πιθανά ή και ποτέ εκεί που είναι το εύκολο, σε μπαράκια και παραλίες, σίγουρα όχι με πλαίσιο ένα ρόλο, το ρόλο του κυνηγού ή του θηράματος. Κάποιοι θα πουν "σχεδιασμένο δεν ειναι αυθόρμητο". Κι όμως... Δεν είναι προσχεδιασμέμνο να προ-αποδέχεσαι έναν τρόπο διασκέδασης μόνο; και, τελικά, αφού αυτοσχεδιάζουμε τον κ΄σομο, γιατί να βασίσουμε τον αυτοσχεδιασμό κυρίως στα εύκολα;

Πότε θα καταλάβουμε σε αυτή τη χώρα οτι το πιο αυθόρμητο είναι όχι μια παθητική διεκδίκηση της εικόνας ή της εικόνας μας (άλλωστε η όραση είναι κατι ενεργητικό, που μας παρακινεί σε δράση και που τα στερεότυπα το ναρκώνουν) ... αλλά η παιδική στάση, το "γειά σου, θελεις να παιξουμέ;" Πόσες φιλίες εχουν γεννηθεί ετσι, πόσες βαθιές ανθρώπινες σχέσεις... Και, μετά, όσο κυνήγι θες... Η όραση δεν είναι παρά μια ακόμα αφορμή. Για ένα πολυ πιο αληθινα έντονο -και χαρούμενο, με την παιδική, την παλιά εννοια του χαρούμενου, παιχνίδι. Πόσα χρόνια ακόμα θα απελευθερωνόμαστε από κάτι, εκτός απο τις ψευδαισθήσεις μας;

Ποιός εχεί το κουράγιο να το παίξει; Στον κατάλληλο τόπο πολλοι νομίζω...

Σε μια κοινωνίαπου χρειάζεται να παίξεις ένα ρόλο για να γνωριστείς, όπου οι γυναίκες θα εκπαιδεύονται στο ρόλο του θηράματος (ή μιας ενεργής εικόνας μα ώς εκεί) θα πάψουν ποτέ πολλές να εξαρτώνται, να έχουν ανάγκη τα παραδοσιακά "αντρικά"(...) πρότυπα;

Η αναζητηση του ερωτα, ως πυξιδα:

Συντόμα θα σας αναρτήσω ένα άρθρο, όπου περιγράφεται μια ενδιαφέρουσα ανακαλυψη: Ο ρομαντικός έρωτας είναι στο κέντρο της ανθρώπινης επιβίωσης και ενώνει κάθε ειδους περιοχές του εγκεφάλου (μπορούμε να υποθέσουμε το ίδιο και για την ερωτική ατμόσφαιρα;... ). Επομένως, αποτελεί ένα ανώτερο ένστικτο - με την έννοια μάλιστα, απλουστευμένα, ότι ο "σκέτος" πόθος (αν υπάρχει κατι τέτοιο, διότι οι επιλογές μας επηρεάζονται -συχνά και καθορίζονται- από περιρέοντα και τα διαθέσιμα πολιτιστικά εθίσματα και ιδίως τα επικρατούντα και από διάφορες ψευδαισθήσεις με αμφίβολο και συνήθως πολύ μερικό αποτέλεσμα) είναι μάλλον μια εναλλάκτική εκδοχή -που κινητοποιεί αρχικά, εικονικά, λίγα συναισθήματα και τολμώ να υποθέσω ούτε τα εύκαιρα πιο συχνα- όχι κεντρική, για την πορεία μας στη ζωή.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι να ενοχοποιήσουμε την ηδονή - ή την έμπνευση... Ούτε να αρνηθούμε ότι -στα όμορφα μας- προσπαθούμε όλοι νά γίνουμε ολόκληροι μέσα στο αληθινό θέρος - την κίνηση μας προς τον άλλο. Είναι μάλλον, να ανακαλύψουμε την τέχνη της σαγήνης- με λίγη σοφία και χωρίς σκοπό ένα βιαστικό κρεββάτι... Να αποχτήσουμε την πείρα του απροσδότητου, που είναι μέσα στην ειλικρίνεια -όχι στην διεκδικητικότητα, στη δύναμη, όχι στην ωμότητα, στην ειλικίρινεια, στην αυτοεκτίμηση μας.

Στην αφιλόκερδη αγάπη, πάνω από όλα.

Του απροσδόκητου που ξεκινά απο τη δύναμη μας να φανταστούμε τον άλλον, να αναδείξουμε δηλαδή τον Άλλον, μέσα απο τα πιο όμορφα αισθήματα.

Ας μη συμβιβαζόμαστε λοιπόν... Διότι οι ευκαίρίες και οι αφορμές για έρωτα ειναι ...

ΑΝΕΥ ΕΠΟΧΗΣ

αν τολμήσουμε να γνωρίσουμε τον άλλον

αφιερωμενο στον Κωστάκη και στην Καλή του

Τραγούδησε μικρή Αντιγόνη, τραγούδησε, τραγούδησε...
δε σου μιλώ για περασμένα, μιλώ για την αγάπη
στόλισε τα μαλλιά σου με τ' αγκάθια του ήλιου,
σκοτεινή κοπέλα
η καρδιά του Σκορπιού βασίλεψε, ο
ο τύραννος μέσα απ' τον άνθρωπο έχει φύγει,
κι όλες οι κόρες του πόντου, Νηρηίδες, Γραίες
τρέχουν στα λαμπυρίσματα της αναδυόμενης
όποιος ποτέ του δεν αγάπησε θ' αγαπήσει...

Γιώργος Σεφέρης, Κίχλη Β΄

Σκέψεις για ένα νέο Πανεπιστήμιο

Δίδακτρα, χρηματοδότηση, δημοκρατία…

Σκέψεις για ένα νέο Πανεπιστήμιο

23 Ιουλίου 2008

Καταρχήν, αν ξεκινήσουμε τη συζήτηση με τεχνικούς όρους, κανείς δεν αμφιβάλλει ότι το σχήμα "δίδακτρα = ταξική διάκριση" είναι παγκόσμιο. Υπάρχουν σχετικές μελέτες -και αυτό ισχύει και για τα μεταπτυχιακά των δημοσίων ΑΕΙ. Όπως ισχύει και για τις εισαγωγικές...

Επίσης, είναι γνωστό ότι η ιδιωτική χρηματοδότηση μπορεί να κατευθύνει την πορεία της έρευνας. Αναφέρω μονό ότι το Αγγλικό περιοδικό The Lancet ("Το Νυστερι"), το πιο, ίσως, έγκυρο ιατρικό περιοδικό, δεν κατορθώνει πια να βρει 200-300 θεωρητές άρθρων (reviewers) που να μην είναι δεσμευμένοι με συμβόλαιο εταιρειών, και υποχρεώθηκε να ορίσει οροφή χρηματοδότησης από εταιρεία τα 30.000 Ευρώ...





Δωρεάν, κοινοτικά ή του ΥΠΕΠΘ, αλλά πάντα υπό δημόσια εποπτεία.

Θα μπορούσε να υπάρξει ένα αυτόνομο, κοινοτικό, μη ιδιωτικό πανεπιστήμιο. Με τη μορφή συλλόγου διδασκόντων (όπως είναι το Harvard), χωρίς δίδακτρα (όπως είναι η Σορβόννη), με πανελλήνιες εξετάσεις. Ένα Πανεπιστήμιο, το οποίο θα είναι απόλυτα διαφανές στις αποφάσεις του και θα συνδέεται με τον δημόσιο χώρο, δεχόμενο τον έλεγχο του δημοσίου σε όλες του τις δραστηριότητες. Ο λόγος για την αποδοχή του δημόσιου ελέγχου, είναι πως, καμμιά κοινότητα διδασκόντων δεν είναι εγγυημένο πως θα μείνει «αλώβητη» στις πιέσεις των μεγάλων του πλούτου για κατευθυνόμενη έρευνα. Αυτό, θα πρέπει να αποτραπεί, με ισχυρότατες δικλείδες.

Η μη δημόσια χρηματοδότηση (από ανθρώπους ή αληθινά αυτόνομα ιδρύματα, όχι όμως εταιρείες) θα πρέπει να συνδυάζεται με μια φορολογική πολιτική που δεν θα επιτρέπει τη συγκέντρωση υπερβολικού πλούτου στους ιδιώτες. Έτσι, κανείς δεν απαγορεύει σε δέκα χιλιάδες αγρότες ή μικρούς/μεσαίους εμπόρους να χρηματοδοτήσουν συλλογικά μια σειρά μελετών για την ελληνική γεωργία με ένα τεράστιο χρηματικό ποσό, όμως δεν μπορεί μια μεμονωμένη εταιρεία ή μια μικρή ομάδα, να ρίχνει τεράστια ποσά στην έρευνα, χωρίς να εγερθούν τουλάχιστον απορίες.



Όμως...ποιος πολιτικός ή ιδιώτης θέλει αυτό το πανεπιστήμιο; Θέλει κανείς π.χ. ένα Τμήμα Οικονομικών Επιστημών που θα διεκδικήσει τους ευρωπαϊκούς και κρατικούς πόρους με ίσους όρους και στη βάση της ικανότητας των μελών του να περατώσουν ένα ερευνητικό πρόγραμμα; Και το οποίο θα προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο εάν το κράτος κάνει διάκριση σε βάρος του για να ικανοποιήσει επιλεκτικά όσους δημοσίους πρυτάνεις του είναι πιστοί κομματικοί πελάτες ή όσα ΑΕΙ συμμορφώνονται με τα βαρύτατα μέτρα και την ιδιωτικοποίηση που από χρόνια προωθείται και κορυφώνεται με πρόσχημα την κρίση; Ή Θέλει ο πολύ μεγάλος ιδιωτικός τομέας πανεπιστήμιο και ανεξάρτητο –θεσμικά και ουσιαστικά ελευθεριακό- από την κομματική επιρροή και ανεξάρτητο από τη δωροδοκία;

Θέλει κανείς ένα πανεπιστήμιο που για να επιζήσει θα είναι υποχρεωμένο να δημιουργεί ερευνητικό έργο και όχι να παρασιτεί μέσα από κομματικούς ή επιχειρηματικούς διακανονισμούς για να πάρει την επιχορήγηση του; Ο σκοπός του τωρινού συστήματος, είναι να διατηρεί αξιόλογες νησίδες δημιουργικότητας, μέσα σε μια λίμνη μετριότητας. Η συνύπαρξη, σε ένα κοινά εποπτευόμενο από το δημόσιο, δίκτυο των κοινοτικώ ν με τα αμιγώς δημόσια πανεπιστήμια, θα εξυγιάνει και τα δημόσια. Τα ιδιωτικά, δεν είναι καθόλου απαραίτητα. Και αυτό, δεν ισχύει μόνο για τα ΑΕΙ, αλλά και για τα ΤΕΙ, ΤΕΕ και τα σχολεία. Για αυτό, ούτε κόμματα, ούτε ιδιώτες, επιθυμούν κοινοτική αυτονομία. Έχουν μοιράσει την παρτίδα σε «δημόσιο» και ιδιωτικό.

Θέλει κανείς ένα πανεπιστήμιο οπού οι φοιτητές θα μπορέσουν επιτέλους να αποβάλλουν τη νοοτροπία του "κλέβω γιατί δεν μπορώ να βγάλω την υλη", διότι η υλη θα είναι συνεχώς βελτιουμένη, οι εργασίες το κύριο μέσο απόκτησης του βαθμού και, συνεπώς, οι ευκαιρίες πολλές και οι δυνατότητες "λαμογιάς" περιορισμένες; Ή ένα ΑΕΙ όπου τα κομματικά όργανα –τα οποία πρέπει να υπάρχουν, ιδίως όσο δεν υπάρχει άλλο φοιτητικό κίνημα- δεν θα μπορούν τόσο εύκολα να πιέσουν ανθρώπους που θα έχουν ανελιχτεί χωρίς τη συγκατάθεση τους; Θέλει κανείς ένα ΑΕΙ όπου θα γίνεται επιστημονική κριτική σε κάθε είδους αδικία και θα παράγει ερευνητές, αλλά όχι στρατιωτάκια της μεθοδευμένης, αλλά συνήθως πια οικονομικίστικα κατευθυνόμενης «επιστημονικής έρευνας» όπως καταντά διεθνώς; (Ως 70% των ερευνητικών κειμένων, πρέπει να ξαναγραφεί ή να απορριφθεί ολόκληρο σύμφωνα με μελέτες στο PloS και στο Nature.

Απλό παράδειγμα, στο δημόσιο ΑΕΙ: Στα Τμήματα οπού έτυχε, ιστορικά ή επειδή, στην εποχή τους ήταν πρωτοποριακά και πήγαιναν μονό οι αγνοί "πωρωμένοι με το θέμα" (π.χ. Τμήματα Μηχανικών Υπολογιστών) κατορθώθηκε να υπάρξει θεσπισμένη και διαρκής αξιοκρατία. Εκεί, οι παρατάξεις ασκούν συχνά έναν σχετικά δημιουργικό ρολό και εάν αυτό επεκταθεί, θα οδηγήσει και στην αποκάθαρσή τους. Οι μεγάλοι ιδιώτες, όμως, απλώνουν και εκεί τα πλοκάμια τους, εν μέρει και διότι ΔΕΝ υπάρχει η εξίσωση «καθηγητής/φοιτητής καλός στα μαθηματικά= ευρύ πνεύμα». Σε άλλα τμήματα, όπως διαφορές παραδοσιακά "σημαντικές" σχόλες, ιατρικές, πολυτεχνεία, νομικές, οπού πάρα πολλοί (όχι όλοι!) οι καθηγητές τους χρειάζονται κομματικές , συντεχνιακές ή ιδιωτικές εύνοιες για να προχωρήσουν, τα πάντα διαλύονται και οι αντίστοιχες παρατάξεις έπαιξαν κι αυτές το ρόλο τους για να επιδεινώσουν το φαινόμενο. Ήταν, ουσιαστικά, η «Πέμπτη φάλαγγα» του εχθρού, για αυτό τώρα αποδέχονται την απορρύθμιση. Η μεγαλύτερη υποκρισία, είναι πως ακόμα, χωρίς ντροπή, ισχυρίζονται, όλα αυτά τα κομματικά όργανα, πως είναι ανεξάρτητα.


Πολιτική και Ιδεολογία, αναγκαίοι πυλώνες της Παιδείας

Η πολιτική είναι απαιτητό να υπάρχει στο πανεπιστήμιο. Όχι για να εποπτεύει δικτατορικά τους διδάσκοντες (οι όποιοι πρέπει να είναι ελεύθεροι να διδάσκουν ότι θέλουν και να πιστεύουν ότι θέλουν) ούτε για να δημιουργεί συστηματικά SOS και παραθυράκια για τα μεταπτυχιακά. Δεν είναι αναγκαία η απάτη για να υπάρξει άνεση στις σπουδές. Η πολιτική είναι για να επισημαίνει -και δυναμικά- ότι το είδος της διδασκομένης ύλης έχει σχέση μόνο με την διδακτική επάρκεια και όχι με τα συμφέροντα των επιχειρήσεων ή τις πεποιθήσεις του καθηγητή: Ένας καθηγητής μπορεί να είναι κομμουνιστής, χριστιανός, δημοκράτης, ,υλιστής, (όχι όμως φασίστας ή ρατσιστής ή παιδόφιλος). Δείχνει ανεπάρκεια της αντίληψής του όμως, να πριμοδοτεί -εν ώρα μαθήματος- υπέρ της ιδεολογίας του. Απαιτούνται συνεπώς πολιτικά συνειδητοποιημένα όντα μέσα στην αίθουσα, που να μπορούν να κρίνουν τη διάφορα ανάμεσα στην αμερόληπτη (όσο γίνεται) παρουσίαση και στην προπαγάνδα, να την επισημάνουν και να την καταπολεμήσουν αν χρειαστεί.

Η πολιτική πρέπει να υπάρχει, διότι η αδικία, η ασθένεια και η οδύνη πλήττουν παρά πολλές οικογένειες, επηρεάζουν τις σπουδές και αυτό πρέπει να γίνεται γνωστό στους καθηγητές. Επιπλέον, η νεότητα και η αυθεντικότητα, σε όλο τον δυτικό κόσμο, υπονομεύονται από τα ΜΜΕ, το αστικό περιβάλλον, την έλλειψη μη υλιστικών προτύπων και συλλογικότητας. Αυτά, έχουν με μακρόχρονες επιπτώσεις στην ψυχική ευστάθεια των παιδιών και των ενήλικων και δεν παράγουν πολίτες ή ερευνητές, αλλά ανοϊκούς και μισθοφόρους. Το πανεπιστήμιο, ιδίως στο ελληνικό κλίμα, είναι μια κοινότητα οπού μπορεί να υπάρξει αντίσταση και ιατρεία σε σχέση με τα φαινόμενα αυτά. Κάθε συλλογική κριτική, είναι πολιτική και ο ιδεολογικός αγώνας εγγυάται πως η Ανώτατη Παιδεία θα επιζήσει από την πιο μεγάλη πρόκληση της εποχής μας: Την εκποίηση.

Αυτό συμφέρει και τη χώρα και το Πανεπιστήμιο. Επίσης, η ραστώνη της νιότης, ιδίως στην Ελλάδα, είναι κάτι που πρέπει να αντιμετωπίζεται με επιείκεια, ως κάτι θετικό, που μπορεί (με μια συμβουλή και όχι με ενοχοποίηση ή άρνηση) να υποθάλψει γόνιμα την συναισθηματική, φυσική και πνευματική ανάπτυξη του μετεώρου (και διαλυτικά αποπροσανατολισμένου από διάφορα ΜΜΕ και lifestyle) συνήθως φοιτητή. Και ας αυτό έχει κάποια επίπτωση στο χρόνο σπουδών ή στην επίδοση του. Θέλουμε ανθρώπους με έμπνευση, αυτή που χάνεται στα εντελώς αυτοματικά συστήματα επίδοσης και που παράγει καλούς αναπαραγωγούς έτοιμων ιδεών, αλλά έχει να μας δώσει πολύ καιρό ένα Schroedinger ή μια Ciurie.

Η πολιτική πρέπει να υπάρχει, διότι η απουσία της και η υποκατάσταση της από το ρουσφέτι, το πολίτικο μίσος των δεκαετιών 65-95 και τη μετριοκρατία, άφησε τη χώρα άθυρμα, στερημένη από μια ομάδα ανθρώπων ικανών να σταθμίσουν τις προκλήσεις της νέας εποχής και την παραδώσει (όπως και την υπόλοιπη Ευρώπη -για άλλους λόγους- αλλά πιο ευάλωτη) στα χεριά των κερδοσκόπων και του πιο επιδέξια κατευθυνόμενου καταναλωτισμού και υλισμού, με επίκεντρο το απατηλό φαίνεσθαι, μια ισχυρή ελληνική παράδοση, που ευνοεί και την υποκρισία και την επιφανειακότητα της υπερκατανάλωσης.

Είναι καιρός να αναρωτηθούμε για το είδος των αντιστάσεων που υπάρχουν, στο -υπαρκτό- δυναμικό του πληθυσμού και για την διάθεση που μας μένει για να αξιοποιήσουμε την κληρονομιά αλλά και τις ευκαιρίες του αύριο. Υπάρχουν οι ζωτικές δυνάμεις, για να είναι το παρόν -και το μέλλον- το δικό μας και των επόμενων ομορφότερο και, ιδίως, βαθύτερο, δηλαδή πιο ανθρώπινο.